Spanjaardslaan

Al had je er ook verder niets te zoeken,
het loonde zich naar Leeuwarden te gaan
alleen om de begraafplaats te bezoeken,
de dodenakker aan de Spanjaardslaan.

Achter het hek met de schedels op de hoeken
en het pendante middeleeuws vermaan,
verzakte zerken, zuilen, stenen boeken,
steun zoekende tegen elkander aan.

De meeste teksten zijn niet meer te lezen,
maar alles is je blindelings bekend:
Wat ik nu ben zul jij ook eenmaal wezen
zoals ik eenmaal was wat jij nu bent.

Doch al die dood wordt door een eeuwig leven
zacht ruisend overgroed en overgroend,
zozeer, dat wie hier rondgaat zich weer even
zelfs met het onverzoenelijke verzoent.

Jean Pierre Rawie